پرسه گردی در متون نظم و نثر
گویا هنوز در دوران سعدی مرکز اندیشه و تفکر را در بدن انسان دل می انگاشته اند و گمان نداشته اند که چیزی به نام مغز وظیفه ی هدایت بدن و رفتار و اندیشه های انسان را بر عهده دارد. او می گوید:
تو را دیده در سر نهادند و گوش
دهان جای گفتار و دل جای هوش
می بینید که او دل را جای هوش گرفته و نه سر و مغز را. البته در جایی دیگر همو می نویسد:
بصر در سر و رای و فکر و تمیز
جوارح به دل، دل به دانش عزیز
که یک دوگانگی در بیت احساس می شود….
